![](https://cdn.kentaa.nl/news_carousel/image/news_photo/48129/normal_d14a6d281d3b73af3eb6d8cb1c4c24c375980cc6.jpg)
Vrijwilliger van: Yvonne Hoebe
05 maart 2023 17:50Sinds een jaar schrijft Yvonne Hoebe mooie verhalen over (voormalige) kankerpatiënten of spreekt ze met hun nabestaanden. We vroegen Yvonne om in de pen te kruipen en iets over zichzelf op te tekenen, zodat we de persoon achter de mooie woorden wat beter leren kennen. Yvonne, heel fijn dat je je voor onze Foundation inzet en we hopen dat je nog veel mooie verhalen gaat vertellen.
Al bijna 70 jaar ga ik door het leven als Yvonne en sinds 1975 met de achternaam Hoebe, bij ons huwelijk gekregen van mijn man Cees. We hebben twee kinderen Mark van 47 jaar en Denise die op 15-jarige leeftijd in 1994 is overleden aan leukemie. Zij zelf sprak niet van leukemie, maar ‘naremie’. Over het ziekteproces van Denise heb ik een boek geschreven: Nooit vergeten!
Sinds kort wonen we in Hoorn, dicht bij de 2 kleindochters Zoë en Noa en zoon Mark. Schrijven is mijn lust en mijn leven en ik hanteer het motto: wie schrijft die blijft. Als journalist gewerkt bij diverse dag- en weekbladen. Human interest verhalen en royalty zijn mijn specialisatie, over dit laatste onderwerp enkele boeken uitgebracht.
Voor mij geeft het vrijwilligerswerk voor de MvdW Foundation een grote voldoening. In ieder geval geef ik alles wat binnen mijn vermogen ligt, in het bijzonder op schrijfgebied. Een organisatie die mij aanspreekt, zeker gezien de ervaringen die wij hadden en ook hebben met kanker. Naast het overlijden van onze dochter hebben wij nog vaker met die rotziekte te maken gehad. Cees kreeg acht jaar geleden strottenhoofdkanker. Dat is succesvol verwijderd, hij spreekt nu via een gaatje in zijn hals. Of zoals hij het zelf zegt: ‘ik klets uit mijn nek’. Zijn gezondheid is broos, maar ons motto is: ‘Goede dagen koesteren, slechte snel vergeten.’
Helaas bestaan niet alleen goeie dingen, maar ook nare zaken uit drie en moesten we nog een keer door het dal van de ziekte kanker heen. Onze schoondochter Daisy, vrouw van Mark en mama van Zoë en Noa kreeg zes jaar geleden longkanker. Een zwaar traject met helaas geen goede afloop, Daisy is op 39-jarige leeftijd overleden. Het klinkt misschien raar na het verlies van Denise, maar het verlies van onze schoondochter heeft er nog eens dubbel en dwars ingehakt. Verdriet om Daisy, maar ook om onze zoon die nog een keer afscheid moest nemen van iemand waar hij zielsveel van hield, zijn zus en zijn vrouw. Twee kleindochters van toen 15 en 12 die hun moeder moesten missen. Dat doet pijn, heel veel pijn. Onze band is heel sterk, we doen en delen veel, maar nooit kan en wil ik hun moeder vervangen.
Drie heel belangrijke redenen dus om mij in te zetten voor de Foundation. Maarten kende ik van eerdere interviews die hij heel gastvrij bij hem thuis gaf en zo heb ik Daisy ook leren kennen. Zo bijzonder om mensen voor de Foundation te interviewen die allemaal hun eigen verhaal hebben en ook zo bijzonder dat die verhalen op de een of andere manier weer overeenkomen. Pure rijkdom om dit te mogen doen.
Voor mij is de MvdW Foundation uniek vanwege de directe lijnen met de medewerkers van de Foundation, de enorme betrokkenheid van alle vrijwilligers die zich stuk voor stuk voor de volle honderd procent inzetten en last but not least: de transparantie wat er met de donaties gedaan wordt. Rechtstreeks naar de onderzoekers. Niets blijft aan de strijkstok hangen, geen directeuren met dure auto’s en mega hoge salarissen. Dat maakt de MvdW Foundation echt uniek! Ik hoop als vrijwilliger dat ik met mijn bescheiden bijdrage als tekstschrijver de MvdW Foundation nog meer bekendheid mag geven. Door de verhalen van betrokkenen aan te horen en op te mogen schrijven en daarmee de Foundation echt een begrip te laten worden, als ik dat kan bereiken dan is mijn missie geslaagd!
En tot slot, op 23 april word ik 70 jaar, Cees 77 jaar, tel het jaartal 2023 bij elkaar op en je krijgt 7. Dus… op 7 mei 2023 organiseren wij voor lieve familie en vrienden een lunch in de haven van Hoorn. Als dat geen geluk brengt! Cadeaus hoeven we niet, wel heel graag een donatie voor de Maarten van der Weijden Foundation. Misschien een goeie tip als je weer eens niets te vragen weet!